The Social Singularity is Near!

Ik heb net, op mijn Kuehleborn-blog, een artikeltje gepost over Google+, "The Next Step in Social Networking". Behalve dat Google+ een andere aanpak heeft van het organiseren van je vrienden (in "circles"), tot nu toe het meest genoemd in besprekingen van het nieuwe SN, is het misschien nog niet echt een grote stap voorwaarts na FaceBook - of het zou de "Huddle"-functie moeten zijn.
Nee, dan Ebocloud! Een fictief Social Network uit het gelijknamige boek van Rick Moss.

The Singularity may arrive through robots, computers, or bioengineering…or it might be created by Facebook. Ebocloud, the debut novel from Rick Moss, is set in a not-too-distant future where a fictional social network is responsible for slowly knitting lives together. - bespreking van het boek door Aaron Saenz op Singularity Hub

Ik ben het boek nu aan het lezen en ben ongeveer op 2/3. Bij het lezen overviel mij de volgende overweging: toen ik voor het eerst in contact kwam met Transhumanisme werden de ideeën overal weggehoond. Steeds meer wordt duidelijk - al is het maar door oprichting van conservatieve denktanks als bijvoorbeeld het Rathenau-Instituut en de discussies over de ethiek van "Human Enhancement" - dat die ideeën vooral heel visionair waren: transhumanisten waren hun tijd gewoon ver vooruit!
Nanotechnologie bijvoorbeeld is inmiddels een heel normaal woord geworden, dat te pas en vooral te onpas wordt gebruikt. Levensverlenging en stamceltherapie, allemaal zaken waarvan niemand meer overtuigd hoeft te worden dat, voor zover het op dit moment nog niet mogelijk is, het over niet al te lange tijd mogelijk zal zijn.
Hooguit Cryonics (invriezen na je dood in de hoop dat toekomstige technologie je kan reanimeren) en Mind Uploading vragen nog een buigzame geest. Transhumanisme is mainstream geworden en ik vraag mij geregeld af in hoeverre het zin heeft mijzelf nog Transhumanist te noemen - althans als ik mij zou willen onderscheiden.
"Human 2.0" is misschien toepasselijker, maar dat geldt eigenlijk voor iedereen die in harmonie met technologie leeft. En wie doet dat niet?. Wie is er nog niet 24/7 "connected"? En uiteraard niet, zoals ik vijftien jaar geleden nog dacht, via je computer, een apparaat dat inmiddels nog net niet ouderwets te noemen is en dat je opstart zodra je opstaat, waarna je inlogt om je e-mail te checken, maar via je smartphone of tablet. Wat Michio Kaku in "Vision's" "Ubiquitous Computing" noemt. Je kunt de hele dag overal ter wereld je Facebook-status updaten of via Twitter kwebbelen met wie het ook maar horen/lezen wil.
Ebocloud zet de volgende stap: gebaseerd op de ideeën van scifi-schrijver Kurt Vonnegut die weer was geïnspireerd door de Ebo stammencultuur van Nigeria, word je, zodra je je aanmeldt bij het netwerk lid van een soort familie van "Ebo-cousins" (wellicht vergelijkbaar met Google+'s "Circles", waarin je door altruïsme "kar-merits" (een soort karma-punten (Google's +1?) kunt verdienen. Door een Eboink - een tatoeage - laat je IRL zien bij welke "tribe" je hoort, maar dat verandert zodra de dToo wordt ingevoerd: een digitale Tatoo.

"The dToo represents a convergence—or a coming together—of cutting edge sciences. It combines fields of knowledge in unprecedented ways. Preeminent scientists, such as Dr. Kim here, are contributing in about fifteen specialties of neurological science along with, of course, data analytics, cognitive psychology, behavioral sociology, photovoltaics ... And, well ...
"Holodermography.” Camilla referred to the first bullet item. “Yes, it’s a new word. The dToos use a sort of 3-D printing process. We apply extremely thin sheets of polymer film, or substrates, one layer at a time. The bottom layer makes the connections with your nervous system. It's actually a conductive polymer coating that weaves its way into implanted tissue. On a molecular scale, you would see nanotubes that seek out and latch onto the nerve endings. Then, the second substrate … Yes?"
Stan was shaking in his seat with his hand raised, like a schoolgirl needing a lavatory pass.
"I'd like to ask Dr. Ernesto a question, just because I think he's cute and needs to participate more in class. I can now use nanotube in a sentence, which gives me a little tickle. But what is a substrate exactly?" He put his index finger up to his pursed lips.
Camilla folded her arms and turned to Kim, who had frozen, his unblinking eyes on Stan. Then, as if a switch had been triggered, Kim spoke in a rapid monotone.
"A substrate in its most basic definition is a medium that provides the surface upon which something is deposited or etched. One example would be a silicon wafer in a microprocessor's integrated circuit. In the dToo, the substrate binds with the enzyme-active site and an enzyme-substrate complex is formed."
Then he stopped.
"Cool," said Stan, somewhat dazed. "It's like having Wikipedia in the room.”
Camilla’s eyebrow was raised to Stan as if to ask if he had learned his lesson. “So then, about the second substrate layer … this is a binding layer, which sounds mundane but is quite significant. The first layer, again, is the connection with your neural pathways. The third is the foundation layer for the dToo's integrated circuitry. So in the second layer we have, in effect, the B-C-I, or brain computer interface. This truly evolutionary advancement in the human/computer relationship comes down to a substrate layer just a few molecules thick."
(...)
"In other words, since we can't hope to replicate the processing power of the mind with our programming, we let the mind do it and monitor what we need in very narrow windows. That means you need a broad platform—you need access to a broad array of brain and neural activity—but you only sample what you need.
"So I knew I was after a neurolink or neural interface."
He stopped. Apparently he had answered my question.
"Neurolink ... that’s the dToo. Did you come up with that idea?"

De dToo stelt de gebruiker in staat via een soort zesde zintuig onmiddelijk contact te hebben met zijn Ebo-cousins en hun gevoelens en behoeften.

Het opgaan van je individualiteit in de "Cloud" is wel vaker beschreven in de sciencefiction (bijvoorbeeld "Tomorrow and tomorrow" van Charles Sheffield), maar naar mijn mening niet zo geloofwaardig als hier. "Ebocloud" is sciencefiction, maar wel scifi die heel dichtbij is; op korte termijn vind ik het scenario een stuk realistischer dan uploading zoals dat bijvoorbeeld in Greg Egan's "Zendegi" (overigens ook een erg goed boek) wordt geschetst.
Link: Interview Michael Anissimov met schrijver Rick Moss.