Zoemende voeten klimmen het best

De Volkskrant heeft vandaag een interessant artikel over protheses.

Hugh Herr stroopt zijn broekspijp op. Een robotachtig apparaat, waar andere mensen hun been hebben. 'Dit is de batterij. Daar zit de motor. Er zitten sensoren in en een computertje dat de voet aanstuurt. De prothese simuleert de beweging van een echte voet. Hij tilt bijvoorbeeld net als een mens bij elke stap de teen op. Dankzij de motor kost het bewegen minder moeite, je raakt niet zo vermoeid. Je kunt er ook sneller mee lopen dan met gewone mechanische protheses.

En even verderop:

U voorspelt dat er straks op de Paralimpics harder gelopen kan worden dan op de Olympische Spelen.
'Ja. Er is geen reden waarom de darwinistische grenzen van de natuur ook de grenzen van de ingenieur zouden moeten zijn. Het knappe van het menselijk lichaam is dat het zo veel verschillende dingen goed kan. We kunnen heel behoorlijk rennen, springen, zwemmen, en staan. Het is moeilijk, misschien onmogelijk, om een machine of een prothese te maken die dat allemaal kan. Maar op onderdelen kan een goed ontwerp de natuur overtreffen (...)'.

Dat klinkt me allemaal behoorlijk transhumanistisch in de oren. We hebben het hier gewoon over wat we in mijn jeugd op TV zagen als de bionische mens. Nu noemen we dat een cyborg, maar het idee blijft hetzelfde. De volgorde nog even herhaald: eerst vervangen we een geamputeerd been door een stok. Het blijft behelpen, maar het gaat. Dan vervangen we het door een kunstbeen - ziet er mooier uit, je merkt het alleen als iemand loopt, want het been is stijf. Niet zo leuk dus maken we er een die kan meebuigen. Is al beter. Op alle punten buigen waar een menselijk been het ook kan is nog beter. Dan maken we het bestuurbaar. Daarna gaan we er wedstrijden mee lopen. Nu worden de ethici bang, want ze zien al dat God geëvenaard gaat worden. Maar ze hebben ongelijk: we gaan God verbeteren.

Het is natuurlijk niet leuk als je benen geamputeerd zijn, maar ik durf te voorspellen dat over enige tijd mensen ervoor zullen kiezen om hun benen eraf te (laten) halen en te vervangen door protheses die het beter doen.
Zeker als we er ook nog gevoel in gaan krijgen:

(...)Die zou een kunstmatige huid moeten hebben, met sensoren die de ruwheid van de ondergrond meten. De informatie moet worden doorgegeven aan een chip in het been, verbonden met de zenuwbanen naar de hersenen. Zo krijgen de hersenen informatie over wat de voet 'voelt'.
Dat klinkt als sciencefiction.

'Toch gaat het onderzoek die kant op. Aan het omgekeerde wordt ook gewerkt: dan gebruikt de geamputeerde signalen uit de hersenen om de prothese aan te sturen. Mijn onderzoeksveld is een wondere wereld. Er zijn experimenten waarbij verlamden dankzij een hersenchip een robotarm aan kunnen sturen(kort na dit interview slaagden onderzoekers erin twee ratten met elektroden in hun hersenen op grote afstand met elkaar te laten communiceren, red.).

Om alvast aan dat gevoel te appelleren deed de Volkskrant er een ronduit wervende foto bij van Hugh Herr met paralympisch atlete en fotomodel Aimee Mullens - "sex sells", ontken het maar niet.

(Foto Jille Greenberg/Corbis)
en die verschilt qua idee en wervende kracht niet al te veel van een foto die ik inmiddels een jaar geleden op FaceBook aantrof:

Als kind werd mij geleerd dat je nóóit naar mensen met een handicap mag kijken, laat staan staren. Dat was zielig. Maar hier zou ik met Charles d´Orléans (1394-1465) willen uitroepen: "Dieu! qu'il la fait bon regarder!".